مشکل شمال کشور کمبود زمین نیست الگوی ساخت وساز باید تغییر کند
به گزارش نقشه، رئیس انجمن صنعت ساختمان اظهار داشت: مشکل شمال کشور کمبود زمین نیست، بلکه توسعه پراکنده ساخت وساز است و باید با تجمیع اراضی و اجرای پروژه های برنامه ریزی شده، الگوی توسعه تغییر کند.
به گزارش نقشه به نقل از مهر، پژمان جوزی رئیس انجمن صنعت ساختمان با اشاره به ساخت و ساز مسکن در استانهای شمالی اظهار داشت: سرمایه گذار با زمین، سرمایه، طرح و منابع مالی وارد استان می شود و حتی حاضر است زیرساخت پروژه خویش را تأمین کند. بعد از بررسی و موافقت، پرونده به مرکز می رود و ماه ها و گاهی سال ها در انتظار تصمیم می ماند. این فرایند با بالارفتن هزینه های ساخت و تغییر قیمت ها، توجیه اقتصادی پروژه را تحت تاثیر قرار می دهد.
وی با اشاره به وضعیت گردشگری و ظرفیتهای ساختمانی کشور اضافه کرد: هفته ای که در آن قرار داریم، هفته گردشگری نام گرفته است، اما گردشگری در ایران هنوز آن طور که باید از زیرساخت مناسب برخوردار نیست. مردم در تعطیلات به طور عمده به مقاصد نزدیک سفر می کنند و یکی از علل آن، محدودیت انتخابهای حمل و نقل است؛ نه خطوط ریلی مناسب و کافی داریم و نه پروازهای هوایی با رقابت بالا و قیمت مناسب.
جوزی بیان کرد: در چنین شرایطی، دولت و دستگاه های مسئول نه توان و بودجه موردنیاز برای آماده سازی هتل ها و مجموعه های اقامتی مورد نیاز را دارند و نه در عمل اجازه می دهند بخش خصوصی به اندازه ظرفیت خود وارد میدان شود. سال هاست از نقش بخش خصوصی صحبت می شود، اما زمانی که سرمایه گذار برای اجرای یک پروژه حقیقی وارد می شود، با موانع مختلف مواجه می باشد.
وی با طرح این پرسش که چرا استان هایی مانند مازندران که باید مقصد سرمایه گذاری باشند به ایستگاه انتظار سرمایه گذار تبدیل گشته اند، اضافه کرد: توسعه گر وقتی وارد شمال کشور می شود، ممکنست زمین، سرمایه، طرح، شریک و منابع مالی داشته باشد، برای پروژه خود اشتغال ایجاد نماید و حتی حاضر باشد زیرساخت مورد نیاز پروژه را هم تأمین کند، اما در نهایت با یک جمله مواجه می شود: باید پرونده به مرکز برود.
رئیس انجمن صنعت ساختمان با بیان اینکه منظور از مرکز شورای عالی شهرسازی و معماری ایران است، خاطرنشان کرد: در این شورا فرایند تصمیم گیری در رابطه با یک پروژه می تواند به گلوگاه خواب سرمایه تبدیل گردد. در این شرایط سرمایه گذار بلاتکلیف می ماند، هزینه های ساخت افزایش می یابد و قیمتها تغییر می کند، شرایط اقتصادی پروژه عوض می شود و در نهایت توجیه اقتصادی طرحی که می توانست یک فرصت برای استان باشد، از بین می رود.
وی اشاره کرد: امروز از استاندار می خواهیم سرمایه گذار جذب نماید، از مدیرکل گردشگری می خواهیم پروژه تعریف کند، از شهرداری می خواهیم شهر را توسعه دهد و از دستگاه های استانی انتظار داریم اشتغال ایجاد کنند. اما وقتی یک پروژه بزرگ و حقیقی وارد استان می شود، ناگهان بخش مهمی از اختیار تصمیم گیری از استان خارج می شود.
جوزی با اشاره به واگذاری اختیارات به استانداران، اظهار داشت: دامنه این اختیارات کجاست. چرا پروژه های بزرگ که می توانند رونق اصلی و جذب سرمایه را به دنبال داشته باشند، خارج از اختیارات استانداری تصمیم گیری می شوند.
وی با بیان اینکه مشکل شمال کمبود زمین نیست؛ مشکل، استفاده نادرست از زمین است، اظهار داشت: این مدل ساخت وساز در شمال کشور اگر بدون برنامه ادامه پیدا کند، نتیجه اش توسعه پایدار نیست؛ بلکه پراکندگی ساخت وساز است. هر قطعه زمین یک راه می خواهد، هر منطقه به شبکه آب، فاضلاب و برق نیاز دارد و دسترسی، پارکینگ و خدمات شهری می خواهد. سرانجام، شهر و طبیعت باید هزینه این پراکندگی بی برنامه را پرداخت کنند.
رئیس انجمن صنعت ساختمان با طرح این پرسش که چرا توسعه متراکم جدی گرفته نمی گردد، اظهار داشت: هنوز هم هستند اشخاصی که درک صحیحی از بلندمرتبه سازی ندارند، در صورتیکه باید میان تراکم هوشمند و تراکم بی ضابطه تفاوت قائل شد. اگر برای ایجاد ظرفیت اقامتی یک پروژه، به جای یک مجموعه متراکم، صدها ویلای پراکنده بسازیم به طبیعت کمتر صدمه زده ایم. آیا هزینه زیرساخت کمتر شده است؟ آیا خدمات شهری متمرکزتر شده است؟ آیا دسترسی ها بهتر شده و در نهایت گردشگری حرفه ای تری به وجود آورده ایم؟
وی اشاره کرد: می توان در یک محدوده مشخص، یک مجموعه گردشگری بزرگ و متراکم ایجاد کرد و در مقابل، بخش بیشتری از زمین را برای فضای سبز، محوطه طبیعی و خدمات عمومی آزاد گذاشت. این همان تفاوت میان تراکم هوشمند و تراکم بی ضابطه است.
جوزی اضافه کرد: اگر قانون می گوید پروژه ای امکان اجرا ندارد، صریح بگوییم «نمی شود». اما اگر امکان اجرا دارد، چرا سرمایه گذار باید سال ها منتظر بماند؟ سرمایه گذار باید بتواند زمان و هزینه خویش را پیش بینی نماید.
وی با اشاره به مبحث پنجره واحد خدمات اظهار داشت: اگر از پنجره واحد سخن می گوییم باید از پنجره واحد حقیقی حرف بزنیم، نه پنجره واحد روی کاغذ. پنجره واحد خدمات یعنی سرمایه گذار یک مرتبه پرونده بدهد، یک زمان مشخص برای رسیدگی داشته باشد، بداند کدام دستگاه مسئول است و پاسخ چه زمانی صادر می شود. درصورتیکه دستگاهی با پروژه مخالفت دارد، باید مخالفت خویش را مستند به قانون و در مهلت مشخص اعلام نماید. این یعنی محیط کسب وکار حقیقی و قابل پیش بینی.
این مقام صنفی با تأکید بر اینکه در شمال کشور نیازمند یک تغییر نگاه هستیم، خاطرنشان کرد: لازم است از خرد کردن زمین بسمت تجمیع زمین و از پرونده های بلاتکلیف بسمت زمان بندی شفاف برای اعطای مجوز حرکت نماییم. یک تغییر در مدل حکمرانی توسعه است.
وی در آخر با بیان اینکه این نگاه به حفظ بخش بیشتری از اراضی طبیعی، ایجاد اشتغال پایدار و تصمیم گیری سریع و شفاف در استانها منجر می شود، اشاره کرد: اگر واقعا اعتقاد داریم شمال ایران باید به یک مقصد بزرگ گردشگری تبدیل گردد و محیط زیست آن حفظ شود، باید بپذیریم که بزرگ ترین مانع توسعه همیشه کمبود سرمایه نیست. بدین سبب باید این مسیر کوتاه شود تا سرمایه ای که می تواند وارد بخش ساختمان شود، سال ها در انتظار تصمیم و مجوز باقی نماند.
منبع: gomap.ir
این مطلب Go Map را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط در نقشه
نظرات بینندگان نقشه در مورد این مطلب